تدوين و وضع قوانين

اسـاسی ترين کار پارلمان اروپا، تدوين و وضـع قوانين جديد برای اتحـاديه اروپا اسـت. به موجب پيمان ماسـتريخت (سال 1992 ميلادی) و پيمان ليسبون (سال 1999 ميلادی)، روش تصويب اکثر قوانين بايد با اتفاق آراء صورت گيرد. به اين معنی که؛ قوانين بايد هم به تأييد پارلمان و هم شورای وزيران برسد.

اتفاق رأی موجب می شود که اعتبار و ارج پارلمان اروپا و شورای وزيران به طور يکسان تلقّی گردد. زمينه های قوانينی که بايد اتفاق آراء به تصـويب برسند عبارت از هدايت و مديريت اقتصادی، مهاجرت، انرژی، حمل و نقل، محيط زيست، حمايت از مصرف کنندگان و غيره می باشند. در عمل، تصويب اکثر قوانين اتحاديه اروپا مشترکاً به عهده پارلمان اروپا و شورای وزيران است.

نحوه تصويب قوانين

کميسيون اروپا لايحه جديد قانونی را تدوين می کند.

کميسيون اروپا لايحه جديد قانونی را به پارلمان اروپا و شورای وزيران ارائه می دهد.

پارلمان اروپا و شورای وزيران هر دو در مورد لايحه پيشنهادی مبادرت به بررسی و اخذ تصميم می نمايند.

اگر پس از دو بار بررسی و رأی گيری، پارلمان اروپا و شورای وزيران به تصـميمات مختلفی برسند؛ لايحه پيشنهادی به کميته حل اختلاف (حکميت) ارجاع می گردد.

اعضای کميته حل اختلاف نيمی از اعضای شورای وزيران و نيم ديگر از نمايندگان پارلمان می باشند. نمايندگانی از طرف کميسيون اروپا نيز در مذاکرات اين کميته شرکت می نمايند.

اگر اعضای کميته حل اختلاف با هم به توافق برسـند، لايحه مذکور را به صورتی که توافق کرده اند مجدداً تدوين نموده و برای بار سوم جهت بررسی و اخذ تصميم به پارلمان و شورای وزيران می فرستند. لايحه اصـلاحی باز در پارلمان اروپا به رأی گيری گذاشته می شود.

ضرورت دارد که هم شورای وزيران و هم پارلمان اروپا هر دو لوايح قانونی را به تصويب برسانند. اگر اکثريت نمايندگان پارلمان به لايحه ئی رأی مخالف دهند، آن لايحه رد می شـود. از طرف ديگر، اگر اکثريت به آن رأی موافق دهند، لايحه شکل قانونی بخود می گيرد و لازم الاجرا است.

برای کسب اطلاعات بيشتر در باره ترتيب و چکونگی تصويب قانون، اين "لينک" را "کليک" کنيد.